دلتنگیهای...

موسیقی محلی بندری با روشن دلی به نام نصرک جان می گیرد . او شاعر – ترانه سرا – نوازنده وخواننده بود ودرد را احساس می کرد و به زبان می آورد.زخمه سازش چون صدای قلبش زنگ دار بود ومانند مخدری ملایم در روح رسوخ می کرد .زبان شعرش برنده بود وقاطع – در پاره ای از ترانه ها وآهنگهایش که به زبان ساده و همه فهم محلی بیان شده مسائل اجتماعی و روزمره مردم را بررسی می کند نصرک گرچه از نعمت سواد بی بهره بود ولی دیدی وسیع داشت کلمات را به همان سادگی بکار میبرد که در گفتن . او نمی دید چون تراخم چشمانش را پیش از اینکه بتواند محیطش را ببیند از او گرفته بود . اما او با چراغ دل می دیدو احساس می کرد . او در میان مقاصد شعری خود سبک طنز را اختیار کرده بود و به آنها سمبولهایی داده بود که این سمبولها هر یک بیانگر شخصیت هائی بوده که در بین مردم به وضوع دیده می شد خلاصه آنکه شعر او مردم و مردم شعر او بودند . بهما نگونه که آمد او در مکتب درس نخوانده بود ومدرسه و کلاس موسیقی راه نیافته – ولی مکتب زندگی چنان ائ را پرورش داده بود که موسیقی با حونش عجین گشته و نیاز را در بی نیازی از تنعم زندگی یافته بود . کلامش جادوئی بود و همه را مسحور می کرد . افسوس که در آن زمان ضبط صدا نبود تا این شاعر وهنرمند را بیش از آنچه که هست به شناسیم – آنچه میخوانید فقط گفته های مردمی است که آنان خود نیز از دیگران شنیده اند هر چند نقل بیان بیش وکم مطا لب را باز گو می نماید ولی می پذیرید که بیانگر عین واقعیت نیست .

نقل می کنند که رنگ پوست نصرک تیره – بینیش عقابی و ظاهری آرام ومتین و صورتی  استحوانی با چشمانی گود رفته و در خاک خیال نشسته و از فروغ بینائی محروم و جای پای زمان چین های صورتش را مضا عف نموده بود او درزندگی هیچ نمی خواست حتی برای بقای نسل نیز از خویشتن کوششی نشان نداد او حتی همسرش را نیز به باد طنز و انتقاد می گیرد و تراته ای هزل آمیز در باره اش می سراید .فشار زندگی – کمبود ها و خشم طبیعت – چنان او را سرکش و عاصی ساخته بود که با کوچکترین ضربه ای می جهید و می سرائید خواه یک مسئله اجتماعی باشد خواه یک امر عادی زندگی .صد آهنگ وشعر و ترانه از او به جای مانده است که شهره است و هر یک مسئله از زندگی و زمان را بیان می کند اشعار وترانه هایش تاریخند و تارخ ساز برای منطقه به جز آنهایی که عوض شده اند و یا ربایندگان آهنگ ها آنها را به نام خود عوض کرده اند .

ساز نصرک مخلوق خودش بود او سازش را از یک قوطی حلبی و یکدسته نسبتآ بلند و چند تار سیم ساخته بود قوطی را از رو به شکل دایره در آورده بود که بی شباهت به جعبه گیتار نبوده است . دسته اش را تخته ای به پهنای دسته عود تشکیل می داده است و سیم ها از پائین قوطی به وسیله سیخ به بدنه وصل و پس از گذشتن از روی تخته ای کوچک که حد فاصله بین بدنه و دسته را تشکیل می داده است به چوبها ئی که مانند خرک میلن در بالای دسته نصب بوده می رسیده است و چهار سیم و گاهی سه سیم که در فواصل مختلف دسته نصب می شده قرار می گرفته است که به جای کوک ار آنها استفاده می شده .

زخمه ساز از پر مرغ تشکیل می شده که به آرامی سیم ها را با ارتعاش در می آورده است .نصرک همواره سازش را از جان بیشتر دوست داشته و هرگز آن را از خود دور نمی داشته و چنان آرام و متین بر آن می نواخته است که گوئی بر تاروپود جانش می نوازد.

نصرک در سال ۱۳۱۷ دیده بر جهان فرو بست .

                                                                      منبع از کتاب حیات فرهنگی استان هرمزگان

صالح آتون
(گروه خلیج فارس)

گروه خلیج فارس

صالح آتون در سال 2493 در محله سوروی بندرعباس متولد شد از سال 2522 خوانندگی را آغاز کرده ودر 4 رشته هنری خوانندگی – شاعری – نوازندگی و آهنگسازی فعالیت دارد. همکاری با رادیو و تلویزیون در زمان گذشته.

حوا رضائی

حوا رضائی در سال 1335در بندرعباس به دنیا آمد اولین آهنگش رادر 16 سالگی خوانده

آهنگهای معروف او غزال – موج – سیاه بازی و گلاب می باشد.

               
  منبع از کتاب حیات فرهنگی استان هرمزگان

حمیدعوض زاده

باز باران

 با ترانه

با گوهر های فراوان

می خورد بر بام خانه

يادم آرد روز شیرین

 گردش يک روز ديرين

خوب و شيرين

توی جنگل های گيلان:

کودکی دهساله بودم

شاد و خرم

نرم و نازک

چست و چابک

 با دوپای کودکانه

می دويدم همچو آهو

 می پريدم  از سر جو

دور می گشتم زخانه

می شنيدم از پرنده

از لب باد وزنده

داستانهای نهانی

راز های زندگانی

اندک اندک ، رفته رفته ، ابرها گشتند چيره

آسمان گرديده تيره

بسته شد رخساره خورشيد رخشان

ريخت باران ، ريخت باران

جنگل از باد گريزان

چرخ ها می زد چو دريا

دانه های گرد باران

پهن می گشتند هر جا

برق چون شمشير بران

پاره می کرد ابرها را

تندر ديوانه غران

مشت می زد ابرها را

سبزه در زير درختان

رفته رفته گشت دريا

توی اين دريای جوشان

جنگل وارونه پيدا 

بس گوارا بود باران

به! چه زيبا بود باران 

می شنيدم اندر اين گوهرفشانی

رازهای جاودانی ،پند های آسمانی

" بشنو از من کودک من

پيش چشم مرد فردا

زندگانی - خواه تيره ، خواه روشن -

هست زيبا ، هست زيبا ، هست زيبا ! "

بخش خدمات ریالی وحسابهای شخصی بانکی 

حمیدعوض زاده

	کودک طبیعت فرهنگ لغات فارسی دریافت آخرین صورتحساب تلفن همراه دیکشنری آنلاین

	تعريف فروهر تعريف فروهر فروهر{farvahar} دين زردشتي: نيرويي است كه اهورا مزدا براي نگهداري آفريدگان نيك ايزدي از آسمان فرو فرستاده و نيرويي است كه سراسر آفرينش نيك از پرتو ي آن پايدار است . پيش از آنكه اهورا مزدا جهان خاكي را بيافريند ؛فروهر هر يك از آفريدگان نيك اين گيتي را در جهان مينوي زبرين بيافريد و هر يك را به نوبه ي خود براي نگهداري آن آفريده ي جهان خاكي فرو ميفرستد و پس از مرگ آن آفريده؛ فروهر او دگر باره به سوي آسمان گرايد و بهمان پاكي ازلي بماند. اما هيچگاه كسي را كه بوي تعلق داشت فراموش نميكند و هر سال يك بار به ديدن او ميايد و آن هنگام جشن فروردين است يعني روزهايي كه براي فرود آمدن فروهر هاي نياكان و پاكان اختصاص دارد.در آيين زردشت همه ي ايزدان و فرشتگان و حتي اهورا مزدا فروهري دارد. (در تداول به خطا foruhar تلفظ كنند.)   اگر بت‌ها را واژگون كرده باشي كاري نكرده‌اي، وقتي واقعاْ شهامت خواهي داشت كه خوي بت‌پرستي را در درون خويش از ميان برداري پایدارو سرافراز باشید |+| نوشته شده توسط حمید در۴ شنبه ۸ آبان 1387  | نظر بدهيد

آن دورها

امیدوار نبودم که زیاد هم خوب باشد . انگار توی این دنیا هرچیز را که امید نداشته باشی بشود یا امید نداشته باشی که خوب باشد ، چیز بهتری از آب در میاید. می شود به خدا هم کلک زد؟ چه می دانم. منظورم خدا نیست. سرنوشت است. زندگی است. وای چقدر کلمه کم میآورم. اینجا از آن جاهاییست که نمی توانم منظورم را درست بگویم و دارم خل می شوم. حرص می خورم. درست مثل روزی که اسم رشته کوه زاگرس را یادم رفته بود ، پای تخته ، سر کلاس جغرافیا. معلم سگ اخلاق جغرافیا ، با آن چشمهای دریده اش همه چیز را از کله ام می پراند. گور پدر همه معلمهای دبیرستان. لجم می گیرد وقتی فکرش را می کنم که معلمهای آن روزهایم هم سن و سال حالای خودم بودند . چطور دلشان می آمد ماها را آنطور عذاب بدهند. امروز در داستان یکی از بچه ها آمده بود که " نوجوانیم را نجات دادم" . از آن جمله هاییست که اصلا در دهانم نمی چرخد. نوجوانی من که عین کابوس بود. با آن

  لباسهای گشادی که حالا وقتی توی عکسها می بینم از خنده روده بر می شوم. چقدر هم زشت

 بودم. حتی یک دانه از آن عکسها را دم دستم ندارم. عکسهایی همه از سال اول دانشگاه به این طرف است.
داشتم چه می گفتم. چقدر پرت افتادم از موضوع. می گفتم امیدوار نبودم که زیاد هم خوب باشد. آره. گاهی بدقلق می شوم. او که هیچ وقت اما من گه گاه بداخلاق می شوم و سگ کوچولویی که توی دلم خوابیده ، بیدار می شود و واقی می کند. ولی اینها ، اگر نبود ، عجیب بود .مدتهاست توی فکر یک دفترچه یادداشتم و یک خودکار که بیاندازم دور گردنم. روزها خیلی چیزهای کوچک می بینم که چشمم را می گیرد و خیلی خاص هستند و دلم می خواهد بنویسمشان اما کجا؟ عین احمقها همیشه فکر می کنم که یادم می مانند و به خیال خودم رسوب می کنند ته ذهنم اما موقع نوشتن ، وقتی کم می آورم و هیچ خبری از آنها نیست ، به حماقت خودم می خندم. حماقتی که پایانی ندارد.
همین امروز چند تایی از اینها بود. یکیش همان مردی که در میدان ونک کتابهای خودش را می فروخت. کتابی که خودش نوشته بود به اسم " خاطرات و خوابهای من". و داد می زد و می گفت " کتاب خود من ". " نوشته خود من ". چرا نخریدم؟ مضحک است ولی چه اشکالی دارد بگذار بگویم که پول نداشتم. حتی اگر علتش فقر هم بود می گفتم ولی خوب علتش این بود که کیفم را عوض کرده بودم و توی این یکی که دستم بود فقط یک دوهزارتومنی داشتم.
یک چیز دیگر هم بود. ردیف کاسه های نیم خورده آش ، کنار نرده های پارکینگ همسایه. کاسه های پلاستیکی مانده از افطار شب قبل ساختمان فرهاد. شاید به نظر مزخرف بیایند. شاید بی معنی باشد گفتنشان ولی من فقط چیزهایی یادم می ماند ، لااقل تا یک شبانه روز ، که یکجوری گازم بگیرد. لمسم کند و حتی مثل سیخ توی مغزم برود. بعضی چیزهایی که نمی توانم فراموش کنم ، هرچند به ظاهر بی اهمیت ، همینهایی هستند که یک جوری در من فرو رفته اند. در روحم. در مغزم. چه می دانم در کجایم. باز هم کلمه کم آوردم و به اراجیف گفتن افتادم . بگذارم یکبار برای همیشه تکلیفم را با چند تا چیز فراموش نشدنی معلوم کنم. تا دم مرگ ، خاطره آن شبی که فکر می کردم در حال مردنم ، یادم می ماند. یازده سالم بود. همین حوالی و نمی دانم چرا یکدفعه با تمام وجود فکر کردم که همان شب می میرم. یک ذره هم شک نداشتم و کارهایی کردم که فقط از یک آدم دم مرگ بر می آید. اگر بخواهم تعریفش کنم بدجوری درگیرش می شوم و می دانم که نمی توانم به این سادگیها جمعش کنم. بسکه خاطره سنگینیست. همینجا رهایش می کنم.
ذهنم را می گردم ، دنبال خاطره خوب. با کمال تاسف چیز زیادی پیدا نمی کنم0
________________________________________
_________________
بازهمینطوری
این چه مرضیست که نمی توانم یک خط به آسودگی بنویسم و از هزار زاویه نگاهش نکنم و آخرش هم هر چه نوشته ام را با یک کلیلک ساده پاک نکنم. جالب است که زیاد می نویسم اما نوشته کم دارم . بیشترشان را پاک می کنم. به دلم نمی چسبند. هزار تا ایراد می گیرم بهشان و می خواهم که از جلوی چشمم دور شوند. یک چیزی در بعضی نوشته ها هست که در بعضی دیگر نیست. بعضیهایشان انگار روح دارند. انگار خواندنشان جادوی خفیفی روی ذهن آدم می اندازد و از یک نوع حسی که تا بحال نتوانسته ام اسمی برایش پیدا کنم ، پر ام می کنند. ازاین طور نوشته ها کم است. خودم که هیچ ندارم. این زندگی ای که ازش نمی نویسم و اعتراف می کنم که از نوشتن مستقیم درباره اش طفره می روم ، همه دارایی من برای ساختن کاخ رویاهایم است. کاخ کاغذی رویاهایم. کاخ رویایی همه نویسنده ها کاغذیست. اصرار دارم که سر تپه تخیلاتم بایستم و درباره زمین زیر پایم بنویسم. زندگی را از بالا نگاه می کنم و چقدر از شنیدن قصه های دیگران که از وسط معرکه ، از لحظه ها گلاویز شدنشان با زندگی بیرون می آیند ، لذت می برم و چقدر دلم می خواهد من هم قصه عاشقی و سرخوردگی و دیوانگی بنویسم که جذاب است و آشنا ولی مگر می شود چیزی را که باور نداری ، خوب بنویسی. نمی دانم از کی اصل عاشقی در ذهنم زیر سوال رفته و چیزی که در سالهای دور به آن می گفتم عاشقی ، به طرز عجیبی به نظرم مزخرف می رسد. چطور دیگران اینقدر زیبا درباره عشق می نویسند و من دیگر نمی توانم؟
از بد و بیراه گفتن به اجتماع سیاست زده و بی در و پیکرمان دست برداشته ام. نه فقط اینجا و توی نوشته هایم ، روزها و توی خانه و سر کار هم دیگر به بلاهایی که سرمان آمده و می آید و خواهد آمد فکر نمی کنم. به گمانم دیگر عادت کرده ام.
بسن کن پسر.......وئمندنتذرعغغفبغفی
_________________
حمیدعوض زاده
نگیرخورده برماای معتکف چومیدانی
که ماهم گره ا بدون عنوان
--------------------------------------------------------------------------------


شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن بغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقه ای در کوچه های بی احساس
تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام روئید ، با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آب ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشم هایم را بر روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشبد وا کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا ، شاید خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا ، تا کی ، برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام
برگرد !
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
_________________
حمیدعوض زاده
نگیرخورده برماای معتکف چومیدانی
که ماهم گره ای گمشده ازاین معمایم ی گمشده ازاین معمایم

پرواز را به خاطر بسپار“

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده شب می کشم.

چراغهای رابطه تاریکند

کسی مرا به افتاب،

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است
پروازفقط شعری زیباست وعبس دیریست پرهایم رابسته اند سترون درانبوهی ازنخهای تردیدوبخل چه غریبانه است این واژگان متعارف خاطرم رابسیار وبارها آزرده است کمپلیت
ودلی را که دیگر جای هیچکس نیست وبیهوده میطبد وازروی اکراه و تکرارولک زده برای همان ایوان مخوف که زمانی درآن پرمیگستردم سبکبال دیگر درانگشتانم رمقی نمانده وفرتوت شده ام ازبس سوهان کشیده ام این مفلس را مکرروپوستی چروک خورده وشلاق خورده ازسلاسل معلوم ومعدوم وروبه زول ودرشبی مبهم وتاریک وسیه فام تراز چاه ویل که دیگر نه سوسو آن چراغها ی موشی وپیه سوز خبری هست و طوری های سترون که نورخود را بی دلیل ارزانی ناکسی نکرده اند بی تردید وبارابطه ای گنگ ومبهم که هرگز ندانستم وندانستی خودرابتاریکی متصل میکردآن جلاد شپرکها وپروانه کش سفیح به چه امیدی خودرا به آفتاب ارزانی دارم بااین همه دغل وریا دیریست که خودراهم گم کرده ام درلابلای این شولا نه مهمانی دراین سرا بیتو ته خواهدکرد وسوری خواهد بود ازیرای این گنجشکان ذلیل مرده مادر بخطا را وشکمهای سیر وسیری ناپذیر وشکمهای خالی وخالی تر ازجیب من مفلس غایتی سخت است سردرگریبان کردن و فکر پروازرادرسرپروراندن دیگر پری نمانده ازیرای این پرنده ناکام دیگردرخیال او پرواز داستانی کودکانه بیش نیست
درخاطرآزرده او در دیارگمشده که سوسو هدایتی هم نیست....
_________________
حمیدعوض زاده
نگیرخورده برماای معتکف چومیدانی
که ماهم گره ای گمشده ازاین معمایم

تقديم به كسي كه اين روزا به اندازه تمام دنيا دلتنگ او هستم./
خاموشتر از يك نور
چشمان منتظر من
پردرد تر از يه بهار
بهار قصه هايم
توي درد عشق منم اسيرو بي تاب
توي چك چك بارون
تنها شدم چو رود
نه ترانه خواندمش
پرنده ي مهاجر
نه سنگي افتاد
از رهگذر يه عابر
تها شدم و بي كس
توي تمام دردم
چه در پايان چه در انجام
مي خوونم از دلتنگيم براي تو

_________________
سر نوشت/نوشت گر نوشت بد نوشت
اما باور کن نمیتوان سرنوشت را از سرنوشت

گم‌کردن اونی که همیشه و همه جا هست، خیلی حرفه والا!
گم‌کردن تو، در دنیائی که که پر است از تو و نشانه‌های تو، هیچ لطف و صفائی نداره!
نه، نه که گمت کرده باشم. نه‌، هنوز گمت نکردم. ولی نمی‌دونم اگه قرارمون همین‌جوری به عقب بیفته، آخرش چی می‌شه؟ چی به سرم میآد؟
گله‌ای ازت ندارم. می‌دونم که عیب کار از خودمه. تو که کار منو به فردا نمی‌اندازی، این منم که هی قرار رو عقب و جلو می‌کنم!
نه، نمی‌خوام برای شناسنامه‌ کهنه‌ام، المثنی بگیرم!
نمی‌خوام نشانه‌ها و بهانه‌های قبلی رو برای دیدن و بودن با تو، گم کنم!
می‌خوام منو با همون دلتنگی‌ها و بی‌قراری‌ها و گلایه‌های قبلیم بپذیری!
خدایا ... بی‌رودربایستی ... صدام می‌زنی؟!
_________________
حمیدعوض زاده
نگیرخورده برماای معتکف چومیدانی
که ماهم گره ای گمشده ازاین معمایم

که من از تنهایی و تاریکی می ترسم،
ولی فتیله فانوس نگاهت را پایین کشیدی!
من بی چراغ دنبال دفترم گشتم،
بی چراغ قلمی پیدا کردم
و بی چراغ از تو نوشتم!
نوشتم ، نوشتم ....

حالا همسایه ها با صدای آوازهای من گریه می
دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند کنند
و می خندند!
عده ای

سر بر کتابم می گذارند و رؤیا می بینند!
اما چه فایده؟
هیچکس

از من نمی

پرسند
بعد از اینهمه ترانه بی چراغ،
چشمهایت به

تاریکی عادت کرده اند؟
همه آمدند ، خواندند ، سر تکان دادند و رفتند .
حالا،
دوباره این منو
این تاریکی و
این از پی کاغذ و قلم گشتن !

گفتم « بمان » و نماندی !

اما به راستی،
ستاره ی نیاز و نوازش!
اگر خورشید خیال تو
اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند ،
این ترانه ها
در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند ؟؟؟!!!
کاش آن غرور لعنتیت را برای یک بار هم که شده می گذاشتی اش کنار !
مثل من ...!
که گذاشتی ام کنار ...

پدرم می گوید نوشته هایم حتی به درد دل درد هم نمی خورد

که آدم بخواندشان و دل درد بگیرد ! چه برسد به درد دل !
مثال نقض می آورد گویا !

اما کاش می دانست چرندیات ما مثل تخته نرد ایشان نیست که به بازیشان می گیرد...
درست مثل فلانی ...
که به بازیمان گرفته !

راستی بین خودمان بماند ...
از سر ؛ که می خوانم می بینم راست می گوید ... !
انگار شبیه دل پیچه است ...
نوشته هایم !

ورقی زیر پای من ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عقربه ی کوچک از 12 هم گذشته است !
مثل ما که از او ...

صدای کش دار مادرمان را از سالن پایین می شنویم .
اسممان همراه حرف هایش نیست اما می دانیم مخاطبش خودمانیم !
لحنش برایمان آشناست !!!
داد میزند : قرص هایت را خورده ای ؟!

افسوس می خوریم !

چرا همه فکر می کنند ما حالمان بد است ...!
نگرانی را حتی می شود لابه لای حرف های پدرمان هم حس کرد آنوقتی که در گوش مادرمان نجوا می کند : راحتش بگذار ! مگر ندیدی دکترش گفت باید با او مدارا کنید .
به خیال خودمان حرف او را نمی شنویم ....
اما اشک امانمان نمی دهد !!!

می گردیم !!!!
به دنبال حسی گمشده ....
پیدا نمی کنیم !!!
چند وقتی هست که دیگر دلتنگش نمی شویم !!!!
اما نه !!! بیشتر که جستجو می کنیم کم کم پیدایش می شود ...
میان غربت اشک هایمان ....

اول سایه اش را می بینیم بعد خودش را ....لای در ...
ما درمان را می گوییم ....
با یک لیوان آب و چند بسته قرص ...
چقدر دوست داشتنی می شود وقتی که دوست داشتنی می شویم !!!
چشم های ورم کرده مان را که می بیند می خندد!!!
به گریه ها مان ...؟؟؟

گیج می شویم ...
می می گوید بلند شو قرص هایت را بخور ! روی بسته نوشته شده سرما خوردگی بزرگسالان!!
 خواهیم داد بزن
اما من هنوز لقمه ی آخر صبحا نه ام مانده بود ...
که بزرگ شدم !!!!
مجالمان نمی دهند....

یک بسته ی دیگرمیدهد دستمان و می گوید : این آنتی هیستامین را هم بخور برای آبریزشت خوب است !! ببین چشمهایت به

چه روز افتاده !!!
.
.
.
.
چه روزگار بی رونقی شده نمی گذارند به خودمان هم دروغ بگوییم !
راستی مادر شمافرق فقیدفقیررابافقیرفقیدمیدانی؟
چی گفتی ؟
هان هیچ ..هیچ...
.........
مگرهم فرکی دارد..شاید
.
.
راستی مادر چشمهای تو هم ورم کرده !!!!
.
.
.
قرص هایت

را خورده ای !!!!
_________________
دلتنگیمان را می زنیم به حاشا ...!
که مبادا اینجا هم بوی تورا بگیرد...
ترجیح می دهیم این روزها روی

stand By بمانیم ...!!!
نگاهمان را مي پاشيم روي کاغذ پاره هاي ولو شده روي ميزمان ...
اما به چه زباني بگوييم
که شعرمان نمي آيد ...!!!
مغزمان هنگ مي

کند !
دستمان به قلم که مي رود ...
چشم که باز مي کنيم مي بينيم بااين شعر ها هم قبلا سروده شده اند ...!!!
اسممان را نمي شود گذاشت شاعر ...
برادرمان

مي گويد ...
باز هم به همان کاغذ پاره هاي ولو شده روي ميزمان چشم مي دوزيم ...
که پر است از شماره هاي 11رقمي ...
عميق تر که نگاه مي کنيم ...
روي يکيشان نوشته شده :
اگر زنگ نزني ...... ... منتظرم !
ای

بابا
۹

ماهي هست که اين کاغذ پاره را به ما داده اند...
فکر مي کنيم !!!

راستي

ديروز يکي را توي اداره ديديم چهره اش خيلي آشنا بود ! اما تا صبح

هرچه به مغز نداشته مان فشار آورديم

نتوانستيم

بفهميم کي بود !؟؟؟
رشته ي کار هم از دستمان در مي رود !

اصلآ فراموش کرده ايم مشغول چه کاري بوديم !!!
آهان... مي گويند با کاغذ مي شود جنس مرغوبي از خمير را تهيه کرد به منظور مجسمه سازي !!!
دچار آلزايمر شده ايم اين روزها ديگر ...

فراموش کرده ايم انگار ...که مجسمه سازي هم بلد نيستيم

!!!
ما

مامی مانیم ویک مشت

و يک شعر نا سروده و يک مشت شماره تلفن واجب تماس و يک کاسه ي آب ...
عجب روزگاری شده این تجارت ببخشید (بیزنس)
صداي خواهرمان را مي شنويم به همراه 2 عدد بلند گوي قورت داده که روي اعصاب نداشته مان راه مي رود ...
تو مثلآ رفته ايي يک چيزي بياوري که بچه را آرام کني !!!!
نه انگار آلزايمر دچار من شده است ....!!!!

آهان ...

يادمان آمد ...

مي خنديم !

هنوز زنده است ...!!!
نمیدانم

نعوذوبااله

ن

خدا مارا با کسی

اشتباه گرفته است یا ما خودمان را با کسی !
ضد حالیست برای خودش این تقدیر !!!

پارسال كه اين همه خواندیم کاردانی قبول شدیم !
امسال که هیچ نخواندیم و فقط به عشق کیک و ساندیسش رفتیم سر جلسه کنکور اسممان را در لیست پذیرفته شدگان دیدیم آن هم در مقطع کارشناسی !!!!
کاش یکی بود و این را برای ما معنی می کرد!!! یعنی اینقدر مملکت خر تو خر شده است !

دلمان تنگ می شود !!!
برای عشق خیابان سیدکامل شمالیمان

....

دلم شور می زند ...
شبیه طعم گس خیارشورهای مادرم .....!

می گویم دل الاغم برایت تنگ شده است !

میگوید مگر الاغ داری ؟!

می گویم نه ! الاغ دلم برایت تنگ شده است !
میگوید از این کارها نمی کردی !
می گویم دلم گستاخ شده

شنوی ندارد ! دیگر از ما حرف
می گوید طوری ندارد مثل دل من شده .....!اگر توانستی فردا بیا ببینمت !

می گویم من که همیشه می توانم تو بگو چه ساعتی !
نمی دانم چرا همیشه وقتی حرف به اینجا می کشد لا به لای اس ام اس هایم گم می شود ...یکهو... لاکردار
..
.
بعد از 3 ساعت که نمی دانم خودش پیدا میشود یا من پیدایش می کنم اس ام اس می دهد که فردا خودم بهت می زنگم ! دعوت بودم ! شب خوش

 خندم می....!!!!
نمیدانم چرا ؟

برای اینکه ساعت 2 نیمه شب وسط اس ام اس بازیمان هوای حوا به سرش می زند یا برای اینجور فردا هایی که هرگز نمی رسند ....
اما او که خنده ام را از پشت اس ام اس هایم نمی بیند ! پس چه اهمیتی دارد که خنده هایم هم شبیه گریه هایم باشد ....
.
.
.
امروز همان فرداست
.
.
.

روز های دوشنبه پایتخت جهان بودند ...
چهارمین دو شنبه هم بی حضورت گذشت ...
امروز آنجا بودم ..............
ببینم !

بهشت

خیابان سیدکامل شمالی هم دارد!!!!!

دیدی یهو بی خوابی به سرت می زنه ! البته این کار هر شب ماستا!یا اون به ما سر می زنه یا ما به اون ...

خلاصه از اونجایی که دیشب تو یکی از همین وبلاگای رفقا صحبت از داستان و نویسندگی بود دلمون هوای دست نوشته های قدیممونو کرد!جون تو اینجوری حرف می زنم یه وقت فکر نکنی پیرزن ۸۰ سالما نه بابا !! هنوز یه ۳ـ۲ سالی مونده تا ۸۰ سالم بشه !
خلاصه رفتم سراغ کتابخونم ویه پوشه از لابه لای بقیه انتخاب کردم ! کار سختی نبود آخه همش ۳ تا پوشه بود که ۲ تای دیگش خالی داشت خاک می خورد ! یه دسته ورق برداشتم !
بار هشتم که نه اما بار هفتمی بود که این داستان رو می خوندم ! جون تو هر کی منو تو اون حال می دید فکر می کرد دارم فرمول ریاضی کشف می کنم ! بد فرم رفته بودم لا به لای نوشته ها ! جوری گیر افتاده بودم که تا نزدیکای ساعت ۳نتونستم بیام بیرون ! یه ۳۰ـ۲۰ صفحه ایی مونده بود تا تموم شه که بی خوابی از داستان ما

حوصلش سرید وما رو

 سپرد دست خواب ! ورق هارو همونجا پایین تخت ولو کردم و عین جسد افقی افتادم !
خودمم باورم نمیشد منی که جز به تعداد انگشت شمار آفتاب صبح رو ندیدم چطوری صبح به اون زودی ساعت ۷ بیدار شدم
مادر که انگار وسط اتاق جن دیده باشه ذل زده بود بهم ! یه لحظه خودمم ترسیدم ! یه دستی به سر و صورتم کشیدم تا مطمئن بشم همه چیز سرجاشه ! پرسید تو چرا بیداری ؟
خیالم راحت شد !
اما بعد نوبت چشمای خواهرم بود که ذل بزنه به بستنی تو دستم !
بعدشم نوبت خودم که ذل بزنم به ورق پاره هایی که خواهرم برای آروم کردن بچه ی ۷ ماهش داشت باهاشون انواع و اقسام قایق هارودرست می کرد!!

ورقی زیر پای من ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
جون تو خیلی تو فرهنگ لغت گشتم که ببینم ( ذل ) رو با چه (ذ ـ ز - ظ - ض ) می نویسن اما پیدانکردم ...

کم چیزی نیست افتادن از چشم تو !؟!

ولی باور کن هولم دادند ....
_________________
سحرگاهان که در خوابی
تو را من لینک خواهم کرد
به بقال محل هم لینک خواهم داد
به وبلاگ گدایان و سپوران نیز خواهم رفت
سحرگاهان که در خوابید من هم خواب خواهم دید
مرا هک کن
خیالی نیست
دوباره آی دی از نو
و روز از نو
تمام شب به روزم من
و یک وبلاگ پر کامنت خواهم زد
و با فیلتر شکن یک روز
وبلاگ خدا را باز خواهم کرد.
* علیرضا ق *
من هنوز زنده‌ام
بر اساس پاره‌ای شواهد و قرائن چنین بر می‌آید که من هنوز زنده‌ام و در قید این حیات ... هستم. شکر، ملالی هم نیست جز بودن همان رخدادها و اتفاقاتی که نباید باشند ولی هستند و از آن‌طرف نبود و فقدان چیزهایی که باید باشند ولی نیستند.
چند وقتی است که بنا به دلایل کاملا پزشکی۱ از اینجا نوشتن دور بودم و این امر گله و البته نگرانی تنی چند از دوستان را برانگیخته بود. اما به طور قطع و یقین من اگر شمه‌ای از آنچه که در این مدت بر من گذشت و دلایل این وقفه در نوشتن را بیان کنم، دوستان نگران‌تر خواهند شد.
آن‌روزها کلی با خدا دست به گریبان بودم که آخه چرا؟ یهو این همه اتفاق و رخداد با هم،چرا؟ حالا نمی‌شد آن همه بلا / رحمت آسمانی دانه دانه و با رعایت فاصله ایمنی به سرم فرو می‌ریخت؟ حکمت این تسریع در سیر توالی و توارد مثلا چه بوده؟ من که هر جا برم باز هم در دست‌رس و تیررس و دیدرس و ... او هستم؛ حالا این همه عجله و بدو بدو کردن برای چه بود؟ احتمالا این هم برمی‌گردد به همان حکمت و تمشیت‌امور که فقط خودش را آگاهی از آن است ...
... القصه تا حد زیادی تمام شد و کم کم زندگیم دارد ریتمش را می‌یابد،آن‌هم تقریبا بعد از یک‌ماه. حقیقتا شادم که آن‌روزهای سخت و وحشتناک گذشت و رفت. خوشحالم که از آن‌روزها و کلا آن‌روزها چیزی این‌جا ننوشتم.
اما راستش الان که فکرش را می‌کنم، می‌مانم که چه‌طور توانستم آنها را از سر بگذرانم؟! چرا که حقیقتا سخت بود و سخت بود و سخت و ...
به سبک اینهائی که تو کنکور رتبه میارن و در پاسخ به اینکه رمز موفقیت شما چه بوده؟ جواب میدن که: فلان و فلان. حالا من هم می‌گم: در وهله اول یاری خداوند وبعد همراهی و همراهی و همراهی .... حقیقتا اگر خداباهام راه نمی‌اومد، قطعا کم از ادامه در‌می‌موندم. بعدش هم ۱ـ توضیح مختصر و مفید دلایل پزشکی وبلاگ ننوشتن، یا مروری بر آن‌چه گذشت: کلنگ این پروژه پزشکی ماجرا با خودم بود که تا آمدم کمی به خودم برسم و برای برخی از دردهای کهنه دکتر بروم، مادرم پروژه را رسما افتتاح فرمودند و یک هفته‌ای بیمارستان بودند. بعدش در منزل درگیر رتق و فتق امور بودیم... مجددا خودم یکی دو روزی ـ به علت فشار وارده ـ تعطیل و لایتحرک!بودم و دور از جون تا آمدم کمی سرپاشوم، و ایضا یک هفته‌ای در بیمارستان ... و البته خدای نکرده محض خالی شدن عریضه!
از این مجمل‌تر نمی‌شد شرح آن همه گفت. باز هم شکر که رمقی

مانده.
باقی بقایتان

تلقین

این‌روزها که می‌گذرد
شادم
این روزها که می‌گذرد
شادم
که‌می‌گذرد
این‌روزها

شادم
که می‌گذرد ...

قیصر امین‌پور ـ دستور زبان عشق
_________________
گم‌کردن اونی که همیشه و همه جا هست، خیلی حرفه والا!
گم‌کردن تو، در دنیائی که که پر است از تو و نشانه‌های تو، هیچ لطف و صفائی نداره!
نه، نه که گمت کرده باشم. نه‌، هنوز گمت نکردم. ولی نمی‌دونم اگه قرارمون همین‌جوری به عقب بیفته، آخرش چی می‌شه؟ چی به سرم میآد؟
گله‌ای ازت ندارم. می‌دونم که عیب کار از خودمه. تو که کار منو به فردا نمی‌اندازی، این منم که هی قرار رو عقب و جلو می‌کنم!
نه، نمی‌خوام برای شناسنامه‌ کهنه‌ام، المثنی بگیرم!
نمی‌خوام نشانه‌ها و بهانه‌های قبلی رو برای دیدن و بودن با تو، گم کنم!
می‌خوام منو با همون دلتنگی‌ها و بی‌قراری‌ها و گلایه‌های قبلیم بپذیری!
خدایا ... بی‌رودربایستی ... صدام می‌زنی

فرشته هاي روي زمين

...